Του Ιωάννη Μαρωνίτη Πρόεδρος του Ομίλου UNESCO Νομού Πειραιώς και Νήσων Αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ομίλων Συλλόγων Κέντρων UNESCO (WFUCA)
Η 8η Μαρτίου έχει πλέον καθιερωθεί στη συνείδηση της κοινωνίας των πολιτών σε ολόκληρο τον κόσμο ως «Ημέρα της Γυναίκας». Πόσο ουσιαστικό, όμως, είναι το νόημα που δίνουμε στην ξεχωριστή αυτή ημέρα; Είναι άλλη μια γραφική «επέτειος»-ευκαιρία για τις κυρίες κάθε ηλικίας να ξεδώσουν μακριά από το ανδρικό «κατεστημένο», συμμετέχοντας με τις ομόφυλές τους σε μαζικές ψυχαγωγικές εξόδους, που διοργανώνονται κατά κόρον σε χώρους διασκεδάσεως (το κλισέ «σήμερα θα το γιορτάσουμε με τις φίλες μου -μόνο «γυναίκες»), ή αποτελεί αφορμή για προβληματισμό πάνω στη θέση της γυναίκας στο σύγχρονο κόσμο; ’ραγε έχει αυτή την ίδια βαρύτητα για τις λεγόμενες «ανεπτυγμένες» δυτικές κοινωνίες όσο και για τις κοινωνίες του αναπτυσσόμενου κόσμου;
Στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες, τα κυριότερα αιτήματα των γυναικών αφορούν τις ανάγκες τους για περισσότερες ευκαιρίες στην επαγγελματική κατάρτιση, για ισότιμη συμμετοχή τους στις επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις και, επιπλέον, για μεγαλύτερη πρόσβαση στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Τα υψηλά ποσοστά γυναικείας ανεργίας, η άνιση μισθολογική τους μεταχείριση, το ελλιπές θεσμικό πλαίσιο υποστήριξης της εργαζόμενης μητέρας, και η περιορισμένη αναλογία συμμετοχής των γυναικών σε πολιτικά και διοικητικά αξιώματα, αποτελούν θέματα που εκκρεμούν και χρήζουν αντιμετώπισης από πολλές κοινωνίες, μεταξύ των οποίων και η ελληνική.
Σε λιγότερο προοδευτικές κοινωνίες, βέβαια, οι ανάγκες των γυναικών αφορούν, δυστυχώς, ακόμα πιο στοιχειώδη δικαιώματα, αγγίζοντας ακόμα και αυτήν την ίδια την επιβίωση, αλλά και τη μόρφωση, το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό και την αντιμετώπισή τους ως ισότιμα και ισάξια μέλη της κοινότητας.
Δεν είναι λίγες οι φορές, που δημοσιεύονται περιστατικά βίας κατά των γυναικών ανεξαρτήτως εθνικές, ταξικές, θρησκευτικές ή πολιτιστικές διακρίσεις. Μπορεί να εκδηλωθεί σε καιρό ειρήνης ή σε καιρό πολέμου, στο δρόμο, στο σπίτι, ή στο χώρο εργασίας, μπορεί να προέρχεται από αγνώστους, ή από οικεία πρόσωπα. Με όποιον τρόπο και οπουδήποτε αυτή εκδηλώνεται, δεν πρέπει να μένει στο σκοτάδι, αλλά να καταγγέλλεται και να τιμωρείται ανάλογα.
Ωστόσο, σε κάθε έκφανση της κοινωνικής δραστηριότητας, από τον πιο μικρό οικογενειακό πυρήνα, μέχρι την πιο πολύπλοκη πολιτική δομή, συμβαίνει το εξής παράδοξο: ενώ η γυναίκα είναι εκείνη που παραδοσιακά λειτουργεί ειρηνευτικά και «πυροσβεστικά» σε κάθε μορφή κρίσης (από τις μικρές καθημερινές προστριβές στο σπίτι ή στο δρόμο, μέχρι τη συντονισμένη δράση και τα διαβήματα των γυναικείων οργανώσεων και των γυναικών ηγετών σε περιπτώσεις ενόπλων συρράξεων), ωστόσο, όχι μόνο η συμβολή των γυναικών σχεδόν πάντα παραγκωνίζεται στο περιθώριο της «επίσημης» Ιστορίας, αλλά είναι και οι ίδιες οι γυναίκες που γίνονται συχνότερα τα τραγικά θύματα κάθε μορφής βίας, όπου και όπως και αν αυτή εκδηλώνεται.
Είναι αυτή η αναγνώριση της περιθωριοποίησης του ρόλου της γυναίκας ως ακτιβίστριας, αλλά και η αναγνώριση της βίας κατά των γυναικών ως παραβίαση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, που ώθησε την UNESCO στο να αφιερώσει τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας στον ρόλο της ως ειρηνοποιού, και τον Ο.Η.Ε. στο να επιλέξει ως κεντρικό θέμα της φετινής επετείου το αίτημα «Βάζοντας τέλος στην ατιμωρησία της βίας εναντίον των γυναικών». Η ιδέα, πάνω στην οποία όλοι, ιθύνοντες και μη, καλούμαστε να προβληματιστούμε, είναι ότι καμιά κοινωνία που θέλει να επικαλείται τις αρχές του «πολιτισμού», της «προόδου» και της «ειρήνης», δεν μπορεί να το κάνει, αν πρώτα δεν αποκηρύξει έμπρακτα όλες τις μορφές βίας κατά των γυναικών και την θυματοποίηση τους.
Ο Όμιλος UNESCO Νομού Πειραιώς & Νήσων, -με δεδομένο τόσο ότι ένα μεγάλο ποσοστό μελών και στελεχών μας, και μάλιστα, από τις πιο δραστήριες και δημιουργικές παρουσίες σε κάθε πρωτοβουλία μας, είναι γυναίκες, όσο και ότι αναγνωρίζουμε, τιμούμε και δίνουμε προτεραιότητα σε κάθε μορφή γυναικείας έκφρασης, σε κοινωνικό, πολιτιστικό, καλλιτεχνικό και ανθρωπιστικό επίπεδο- στοχεύει και ευελπιστεί στην ευαισθητοποίηση των απλών πολιτών, αλλά και των αρμόδιων φορέων, ώστε η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας να γίνει απαρχή για την καλλιέργεια μιας νοοτροπίας ισότητας, και κυρίως μη-βίας, μεταξύ των δύο φύλων, για έναν Πολιτισμό Ειρήνης και πραγματικής Ευημερίας για όλους ανεξαιρέτως.
Ο ΟΜΙΛΟΣ 
